Pobiedna leży w południowo-zachodniej części Polski, w Sudetach u podnóża Gór Izerskich nad potokami Łużyca i Granicznik. Bardzo dokładne położenie na mapie wyznaczają współrzędne 50^o 56` 9`` szerokości geograficznej północnej, oraz 15<sup>o</sup> 17`43`` długości geograficznej wschodniej.
W/g oficjalnych źródeł Pobiedna leży na wysokości 478 m npm, jednak wszystkim którzy znają Pobiedną nie trzeba tłumaczyc dlaczego te dane wydają sią mało precyzyjne, a tym, którzy nigdy w Pobiednej nie byli wystarczy powiedzieć, że różnica wysokości między najniższym, a najwyższym punktem w Pobiednej wynosi 144 m (przy całkowitej powierzchni Pobiednej wynoszącej 467 ha jest znaczna różnica wysokości). Najniższy punkt w Pobiednej znajduje się przy ul. Łąkowej (406 m npm), a najwyższy powyżej Wieży Wilhelma (550 m npm). Centrum Pobiednej znajduje się na wysokości 438 m npm.
Przez Pobiedną przepływa potok Łużyca który dzieli Pobiedną na dwie części, zaczynając swój bieg w południowo-zachodniej części przepływa przez centrum i opuszcza granice naszej wsi na jej północno-wschodnich krancach.

Wieś została założona w 1663 r. na gruntach wsi Unięcice w dobrach Gersdorfów, przez osiedlenie części ewangelików z Frydlantu i Noveho Města. W 1666 r. powstał rynek i kościół, a w 1667 r. elektor saski Jan Jerzy II nadał Pobiednej przywilej na roboty górnicze. Mieszkańcy zajmowali się tu m.in. szlifowaniem granatów, a w 1676 otworzono tu farbiarnię i nieco później fabrykę szklanych paciorków.(Według innej wersji, właśnie te szklane paciorki były zwane "granatami"W 1815 r. po przejsciu do Prus miasto utraciło prawa miejskie, chociaż przyłączono do niego Unięcice i okoliczne wioski. Pobiedna była znacznym ośrodkiem tkactwa chałupniczego. W końcu XIX w. Pobiedna przeżyła pewien rozwój w związku z powstaniem drobnych zakładów przemysłowych i zachowała taki charakter do końca XX w.
Pobiedna zachowała pierwotny, niezbyt czytelny układ urbanistyczny. Najcenniejszym zabytkiem jest zespół pałacowy Gersdorfów z barokowym pałacem wzniesionym w latach 1767-1768. Poprzednio w tym miejscu znajdował się dwór wybudowany w 1608 r. W roku 1651 dwór został strawiony przez pożar a w roku 1764 rozebrany. Przy pałacu znajdują się pozostałości wspaniałego parku angielskiego i ogrodu z początku XIX w. Od pałacu do przysiółka Borowiny prowadzi resztka lipowej Czarnej Alei. 
W zachodniej części miejscowości znajduja się ruiny barokowego kościoła ewangelickiego (w Unięcicach) z XVIII w., zniszczonego i rozebranego w 1945r. Zachowały się jednak barokowe i klasycystyczne detale kamieniarskie, m.in. portal, chrzcielnica, nagrobki i epitafia z XVIII-XIX w. Poprzednio w tym miejscu znajdował się gotycki kościół wzmiankowany w 1346 r. i przebudowany na tzw. kościół graniczny w XVII w.